Vrijdagochtend vroeg met het drukke boemeltje van Kurashiki naar Okayama om van daaruit verder te gaan met de Shinkansen. De laatste keer, toen we vertrokken van Okayama naar Kurashiki, hebben we trouwens nog een heel erg bijzondere trein gezien: de Twilight Express Mizukaze. Die trein was zo bijzonder dat er een kinderkoor, waarschijnlijk de Okayama sleuteltjes, was uitverkoren om de trein en passagiers te onthalen en toe te zingen. Dat het een bijzondere was bleek toen we opzochten wat voor trein het was. De prijs varieert per keuze voor verzorging en kamertype, maar begint over het algemeen rond de 335.000 jennekes per persoon voor een reis van 2 dagen, 1 nacht in een Royal Twin-kamer. Prijzen tot 660.000 of meer per persoon voor langere, luxere verblijven zijn ook geen uitzondering. Dan toch maar liever cattle class en geen kinderkoor wat je onthaalt.
Maar goed, we waren zo vroeg op omdat we vandaag de langste treinrit van deze vakantie gingen maken. Vanaf Okayama met de Shinkansen naar Fukuoka, dan een stukje met een wat langzamere trein tot aan Takeo Onsen en vanaf daar weer met de hogesnelheidstrein naar eindpunt Nagasaki. Alles bij elkaar zo’n 600 kilometer in een goede 3 uur en 3 kwartier.
Bij aankomst in Nagasaki eerst een kort bezoek aan het winkelcentrum wat aan het station zit. Hoewel het een kort bezoek was gingen we met twee vesten en drie broeken (allemaal voor Andy) de taxi in.
Het hotel voor de komende twee nachten ligt op één van de heuvels die de stad omringt, daar waar vroeger de Nederlandse nederzetting was. We noemen het heuvels maar de taxi moet wel twee stukken van 20% klimmen.
De koffers waren nog niet gearriveerd dus we hebben de overbodige spullen in de kamer gezet en zijn weer op pad gegaan. In de omgeving van het hotel zit Glover Garden.
Dit is een populair openluchtmuseum en park, bekend om zijn historische woningen in westerse stijl en panoramische uitzichten op de haven. Het is vernoemd naar de Schotse koopman Thomas Blake Glover, die een belangrijke rol speelde in de modernisering van Japan tijdens de late Edo- en Meiji-periode.
In de tuin is ook een beeld van Tamaki Miura, bekend van haar rol als Cio-Cio San in Madame Butterfly wat wij dan weer vooral kennen dankzij Malcolm McLaren.
Hierna via Holland Street richting China Town want niet alleen de Nederlanders hadden hier hun nederzetting, ook de Chinezen. We hadden inmiddels onze stappen al wel gehaald dus via de app een taxi besteld om terug naar het hotel te gaan.
Vandaag, zaterdag, onze tweede dag in Nagasaki. We gingen met Sho op pad en hij had een heel interessante trip voor ons in petto. We begonnen namelijk in de heuvels van de stad aan de rand van een woonwijk. Zo daalden we geleidelijk aan af en liepen langs de huizen waar bewoners in de tuin aan het werk waren. Wanneer zij hoorden dat wij uit Nederland kwamen was de reactie elke keer weer enthousiast.
We kwamen ook langs het huis van Sho en hij liet ons vol trots zijn mooie huis zien. Hij huurt het voor nog geen 170 euries per maand. Enige nadeel is dat je van en naar je huis altijd de steile paden op en af moet.
We bezochten de markt waar hij altijd z’n inkopen doet waar we onszelf hebben getrakteerd op sashimi. Om die vervolgens op een bankje tegenover de markt met z’n drieën op te eten.
Op een gegeven moment bracht hij ons naar het huis van een vriendin. Zij opende vandaag haar bed and breakfast in een oud huis wat de afgelopen tijd was verbouwd en iedereen was welkom om te komen kijken, ook wij dus. We werden met open armen ontvangen en na de rondleiding stond er thee klaar voor ons. Ook weer zo’n bijzondere ontmoeting.
Zo zijn we een halve dag met hem op stap geweest en het was een onvergetelijke ochtend en deel van de middag. Heel relaxed en zo veel dingen gezien en meegemaakt.
Na afscheid te hebben genomen van Sho, met de taxi naar het Atomic bomb museum. De inwoners van Nagasaki streven ernaar de tweede en laatste stad te zijn die de verschrikkingen van een nucleair wapen heeft ondergaan.
In het museum loop je langs jaartallen naar beneden die met elke keer vijf jaar aftellen naar 1945. Je leest er de gruwelijke verhalen en ziet de foto’s van die 9e augustus 1945. Zo’n plek waar je stil van wordt. Het Peace Park waar we daarna zijn geweest straalt dan weer hoop voor de toekomst uit.
In de avond zijn we nog met de kabelbaan naar één van de heuvels gegaan om te genieten van de lichtjes van de stad, een prachtig uitzicht.
Zondagochtend in Nagasaki, het was nog rustig op straat en op het station. Wij waren er om naar Kumamoto, onze volgende stop op Kyushu, te reizen. Voor een deel hetzelfde recept als op de heenweg maar dan in omgekeerde volgorde. Stukje Shinkansen en overstappen op de minder snelle trein. Nu gingen we echter niet tot aan Hakata maar slechts tot Shin Tosu om daar rechtsaf te slaan richting het zuiden van Kyushu.
Het zonnetje schijnt volop en het zicht, vanuit de express trein, op het platteland is erg rustgevend. Je rijdt langs slaperige dorpjes, een boer is aan het werk op z’n land, een klein riviertje meandert. Al dit moois trekt langzaam aan je voorbij. Als je dit bij elkaar optelt, weet je waarom wij fans zijn van het treinen in Japan.
Maar het aller-, allerbelangrijkste is toch wel, dat iedereen z’n klep dichthoudt wanneer ze in de trein zitten.
Het hotel in Kumamoto zit direct aan het station. Rechtsaf, door de grote deur en met de lift naar de 8e verdieping. Daar de tassen achter gelaten want we konden nog niet inchecken en met de tram naar het kasteel.
In 2016 is Kumamoto getroffen door een aardbeving met een kracht van 7,0. Het epicentrum van deze beving lag op een diepte van 10 kilometer onder de stad. Naast veel schade in de regio en slachtoffers onder de bevolking was ook het kasteel toen voor een deel verwoest.
Misschien wel daardoor is het anders dan andere kastelen die we tot nu toe hebben bezocht. Zo staat dit op een soort van schokbrekers, is er een lift en zijn de trappen goed begaanbaar. Kortom, het interieur is helemaal van deze tijd.
De tijd na het kasteel hebben we besteed aan het bezoek aan een bloemending waar we toevallig langskwamen en wat struinen door een typisch Japanse winkelstraat, overdekt en je moet goed kijken wat er allemaal zit want het kan soms op de derde of vierde verdieping zitten.
Het diner afgesloten met lokale sakeetjes waarbij we elke keer weer denken, wij hebben dan toch écht wel kleine bekertjes gekocht.
I
Op het kaartje in Polarsteps ziet onze trip van deze maandag eruit als een weird sterrenbeeld of zo. In werkelijkheid was het een dag in het Mount Aso geopark.
Vanochtend met een lokale trein van Kumamoto naar Higo Ozu, een dorp aan de rand van het geopark. Daar werden we opgehaald door Helen, een Britse die al zo’n twintig jaar in Japan woont. Zij heeft ons van de ene mooie plek naar de volgende gereden.
Mount Aso is de grootste bewoonde vulkanische caldera van Japan en een van de meest schilderachtige plekken van het land.
Grasland, een uniek verschijnsel voor Japan, naast bergen gevormd door lavastromen en zo’n 17 vulkanen om je heen. Je ziet hier ook koeien grazen in de graslanden waar Japanners dan weer foto’s van maken want dit zie je bijna nergens.
We gingen via de zuidkant langs een paar bezienswaardigheden waaronder de bron Shirakawa, per minuut gutst daar 60 ton water uit, waarvan we een flesje met het zuiverste bronwater hebben gevuld. Ook een shrine met naam Kamishikimi Kumanoimasu waarvan niet alleen de naam mooi was maar ook de weg ernaartoe.
Het kratermeer van de actieve Nakadake vulkaan was door het vele stoom niet heel goed zichtbaar. Af en toe zag je een glimp van het turquoise water.
Bij de krater was het trouwens flink koud. Dat was even wennen want afgezien van een paar wat mindere dagen met regen is het qua temperatuur nog steeds heel erg lekker.
Helen vertelde op een gegeven moment dat ze het in Japan leuk hebben gemaakt om belasting te betalen. Je mag namelijk zelf beslissen in welke prefectuur je wil betalen en in ruil daarvoor krijg je een pakket met de specialiteiten van de regio thuis. Als je bijvoorbeeld belasting in de regio Kobe betaalt, krijg je Kobe beef. En zo kun je dus een beetje shoppen met de belastingen. Dikke tip voor de nieuwe minister van financiën. Dat je de ene keer kunt kiezen voor een paar vlaaien, de volgende keer voor worstenbrooikes. Niet helemaal vergelijkbaar met Kobe beef maar ga ermee aan de gang.
Na de lunch gingen we via de noordelijke route weer langzaam terug naar het beginpunt. Daar zagen we onder andere de Komezuka mini vulkaan die opvalt door z’n vorm, een beetje een ingezakte soufflé.
Om zes uur zaten we weer in de trein terug naar Kumamoto.
Dinsdagochtend in Japan, toen wij vannacht lekker lagen te slapen heeft het Nederlands elftal zich geplaatst voor het WK. Yeeeej! From left to far right in de Verenigde Staten volgend jaar.
Om de tijd te doden nog even de stationwinkels in. Niet zoals de kiosk in Nederland, maar winkels vol met mooie dozen, prachtig ingepakte koekjes en zoetigheden. Mooie cadeautjes. We konden het niet laten om Mochibloemen te kopen. Qua smaak was het mwaaa, maar kijk wat een kunstwerkjes het zijn!
We zijn nu in Kagoshima, de meest zuidelijke stop tijdens deze reis. Kagoshima staat bekend als het ‘Napels van het Oosten’, vanwege het klimaat, de ligging als havenstad, het temperament van de inwoners en de nabijgelegen aanwezigheid van één van ’s werelds beroemdste actieve vulkanen, de Sakurajima, die boven de stad uittorent aan de overkant van de baai.
De inwoners maken niet constant met getuite lippen en verontwaardigde blik het bekende handgebaar onder de kin, daarin verschilt het dan weer met Napels.
Onze hotelkamer heeft een prachtig zicht op de vulkaan en toen we vanochtend onze spullen op de kamer zetten kwam er een grote donkere aswolk uit de vulkaan. Oe, dat ziet er serieus uit! Maar blijkbaar is dat vrij normaal want we zagen niemand hard wegrennen.
Met de taxi naar de eerste stop Sengan-en, deze lag een stukje buiten de stad. Het is een tuin van 50.000 vierkante meter, oorspronkelijk gebouwd in 1658 door de familie Shimadzu. De tuin is beroemd om zijn “geleende landschap” (shakkei) ontwerp, dat de Sakurajima vulkaan gebruikt als natuurlijke heuvel en Kinko baai als vijver. Een prachtige tuin en ook het woonhuis wat je kon bezoeken was erg mooi.
Na een lunch in de wijk Tenmonkan langs het standbeeld van Saigo Takamori, vaak aangeduid als de laatste samoerai. Wij hadden een standbeeld van Tom Cruise verwacht maar oordeel zelf.
Het diner was yakiniku stijl, zelf de heerlijke stukjes vlees grillen. Zo’n throwback naar kerstmis in de jaren tachtig maar dan met super lekker, gemarmerd Kagoshima beef.
De volgende dag hadden we een tripje naar Sakurajima op de planning staan. Een korte overtocht met de ferry naar het eiland wat in werkelijkheid dus een actieve vulkaan is.
Het eiland is bewoond en heeft een prima infrastructuur. De mensen hier leven met de vulkaan die dit jaar tot zover 374 uitbarstingen heeft gehad. Een uitbarsting wordt pas als zodanig geregistreerd als de askolom minimaal 1 kilometer hoog is. Dus misschien is die wij gisteren zagen niet eens geteld.
De laatste grote eruptie was in 1914. Deze werd echter voorafgegaan door een serie aardbevingen, die werden gezien als een waarschuwing waardoor de bevolking in de nabijheid van de vulkaan tijdig werd geëvacueerd.
Nu wordt er heel veel groente en fruit verbouwd. We zijn net te vroeg voor de speciale sakurajima mandarijnen, een kleine soort die gruwelijk zoet moet zijn. Ook de daikon die hier wordt geteeld bereikt vaak het formaat skippybal. Drie van die dingen en de diepvries zit wel vol.
Bij het hoogste uitzichtpunt zaten we de hele tijd te hopen dat er een uitbarsting zou komen maar helaas. Desondanks was het heel erg mooi.
7
De sightseeing bus reed alleen aan de westkant van het eiland. Hierdoor waren we rond de lunch wel klaar met de vulkaan. Na de ferry met de bus naar het station. In de shopping mall lekker noodles en okonomiyaki gegeten en daarna nog wat gewinkeld.
Op ons dooie akkertje naar Tenmonkan, het entertainment district, en toen kwamen we nog langs een deel van de geschiedenis van Kagoshima en Japan. Dit werd door middel van bronzen beelden uitgebeeld (letterlijk dus). Het leidde tot aan het beeld van Tom Cruise wat we gisteren al hadden gezien.
Waar we gisteren hebben genoten van het lokale rundvlees was vandaag het Berkshire varken de klos. Dat is één van de specialiteiten van Kagoshima. Gelukkig hadden we gereserveerd want de mensen die voor ons probeerden een plekje te bemachtigen werden de deur gewezen. Andy en Suzy san daarentegen mochten mee naar het tatami gedeelte en hebben weer genoten.
Donderdag, de Shinkansen naar Hakata, onze laatste halte van deze vakantie.
Fukuoka is de naam van de stad, terwijl Hakata zowel een wijk in de stad is als de naam van het centraal station van de stad. Historisch gezien was Hakata een oude koopmansstad en Fukuoka was een kasteelstad, gescheiden door de Naka-rivier. Toen de twee fuseerden tot de hedendaagse stad Fukuoka, werd de naam van de stad officieel gekozen als Fukuoka, maar de naam Hakata werd gegeven aan het centraal station.
Vanaf het station met de metro naar het hotel waar onze koffers ook net waren bezorgd, het kleine vrachtwagentje stond nog voor de deur.
Meteen maar weer op pad en ondanks de goede voornemens om niet zoveel meer te kopen, kon daar na zo’n 500 meter en streep doorheen. Stickertjes, prikkertjes voor de samoerai prikkerhouder en een mala, een boeddhistische kralenarmband.
Ohori park was onze eerste stop. In tegenstelling tot andere parken die we hebben bezocht was dit een ‘gewoon’ park. Mooie bruggetjes en wandelpaden maar dat was het wel.
Daarna zijn we wat door de stad gaan zwerven, onder andere naar Canal City. Daar is een enorme grijpmachine verdieping. Waar we vorig jaar zo’n beetje bij de eerste keer een aap wonnen was het dit jaar nog niet gelukt.
Tot vandaag dus. Suus won eerst met twee pogingen een kleine Hello Kitty en daarna had Andy met drie pogingen geluk met een grote.
Op de terugweg naar het hotel kwamen we nog langs een mooie Shrine waar we een tijdje zijn geweest. Inchecken in het hotel, even de pootjes omhoog en toen was het alweer etenstijd.
Fukuoka is bekend om de yatai, de eetstalletjes. Dit zijn kleine restaurantjes in de open lucht die een kenmerkend onderdeel zijn van de cultuur en het nachtleven van Fukuoka. Ze gaan ’s avonds open en serveren lokale gerechten.
Lopend van de ene naar de andere lokatie van de yatai raakten we verzeild op een kerstmarkt. Wat zeg ik, meerdere markten inclusief Glühwein, worsten, bier en Duitstalige muziek.
Op één plek waren optredens van verschillende artiesten. Een danseres, jongleur en twee acrobaten. Een soort cirque du soleil. Was echt spectaculair, vooral met de reacties van het publiek erbij.
Vrijdag, een heerlijke dag in Fukuoka met een zonnetje en lekkere temperaturen. Vandaag hadden we een rijtje tempels en shrines op de agenda staan. Voor de eerste moesten we met de metro, die was wat verder weg.
Hakozaki shrine is één van de drie grootste Hachiman heiligdommen in Japan en een belangrijke historische en culturele site in Fukuoka. Een mooie plek waar mensen voordat ze naar hun werk gaan nog even komen bidden. Het lag ook maar een paar minuten van de metro.
Omdat Suus haar tempelboek vergeten was, eerst nog even terug naar het hotel. Vanaf daar alles te voet gedaan. Zo was de volgende halte Shofuku-ji tempel zo’n 10 minuten lopen. Ook weer zo’n plaatje. Deze stamt uit 1195 en is hiermee de oudste Zen tempel van het land. Andy heeft er onbewust illegaal een fotooke gemaakt van de Buddhas, niet doorvertellen!
De volgende die op ons lijstje stond lag bijna naast Shofuku-ji maar was gesloten. Na een super lekkere espresso en cappuccino het hoekje om voor de Tochoji tempel met de rode pagode.
Deze had niet alleen de pagode maar ook een groot Buddha beeld, hier hield iedereen zich netjes aan de regels. Er was ook een donkere gang onder het beeld die je alleen kunt lopen door de muur te volgen met de hand. Dat blijft een mysterieuze ervaring.
De laatste shrine van de dag was de Sumiyoshi. Ook deze was weer erg mooi met de rode Tori gates en beeld van een sumo worstelaar. Valt op dat back in the days de sumo niet de omvang had van tegenwoordig.
Daarna doorgelopen naar een kleine markt waar we een bescheiden maar overheerlijke lunch hebben genomen.
De rest van de middag gevuld met struinen door de stad. Er heerst, misschien nog wel meer dan in andere Japanse steden, zo’n relaxte vibe. Ondanks dat onze stappentellers hier volledig ontploft zijn de laatste twee dagen, heb je niet het idee dat je je benen onder je kont vandaan loopt. Elke keer weer kom je iets leuks tegen, iets nieuws.
